PPWR Update: Belangrijkste inzichten uit de nieuwe FAQ + Guidance

De belangrijkste inzichten uit de nieuwe PPWR guidance en FAQ

• De Guidance legt uit hoe specifieke artikelen uit de PPWR geïnterpreteerd moeten worden.
• De FAQ vertaalt die uitleg naar praktische situaties en voorbeelden uit de praktijk.

1. Rollen en verantwoordelijkheden worden scherper

De Guidance geeft veel concretere interpretaties van de rollen van fabrikant, producent, importeur en distributeur. Dit is vooral handig in internationale supply chains, private label-constructies en cross-border e-commerce, waar verantwoordelijkheden in de praktijk vaak onduidelijk zijn.

• De fabrikant is verantwoordelijk voor de conformiteit van de verpakking, zoals recyclebaarheid, labeling en technische documentatie.
• De producent is verantwoordelijk voor EPR-verplichtingen in het land waar de verpakking afval wordt.
• Een distributeur of retailer kan producent worden zodra een verpakking voor het eerst in een ander EU-land beschikbaar wordt gemaakt.
• Ook online verkoop rechtstreeks aan eindgebruikers kan producentverplichtingen activeren in andere lidstaten.

→ Praktisch gevolg: bedrijven moeten scherp vastleggen welke partij binnen de keten verantwoordelijk is voor compliance, EPR-registraties en technische documentatie. Zonder duidelijke rolverdeling ontstaat risico op dubbele of ontbrekende EPR-registraties, onduidelijkheid over aansprakelijkheid en problemen bij audits of handhaving.

2. Bewijsvoering voor PFAS wordt belangrijker

Vanaf 12 augustus 2026 mogen voedselcontactverpakkingen met PFAS boven de wettelijke limieten niet meer op de markt worden gebracht.

De Commissie verduidelijkt nu:

• dat er nog geen geharmoniseerde EU-testmethode bestaat, maar wél welke analysemethodes toezichthouders kunnen gebruiken om PFAS-concentraties te beoordelen;
• dat daarbij een aanbevolen stapsgewijze aanpak wordt beschreven, met onder andere Total Fluorine (TF)-screening en aanvullende analyses zoals pyrolysis-GC/MS en TOP-analysis;
• en dat verpakkingen die vóór 12 augustus 2026 al op de markt zijn gebracht mogen blijven circuleren, terwijl alle voedselcontactverpakkingen die vanaf die datum voor het eerst op de markt worden gebracht aan de PFAS-limieten moeten voldoen.

Daarnaast moeten bedrijven zelf kunnen aantonen dat verpakkingen voldoen aan de PFAS-limieten.

→ Praktisch gevolg: leveranciersverklaringen, testresultaten en materiaaldata moeten goed op orde zijn - vooral voor coatings, inkten, lijmen en voedselcontactmaterialen.

3. Recycleerbaarheid gaat direct impact hebben op EPR-kosten

De Guidance bevestigt dat recyclebaarheid straks nadrukkelijk meeweegt in eco-modulatie van EPR-bijdragen. Verpakkingen worden beoordeeld op design-for-recycling én recyclebaarheid “at scale”.

Daarnaast verduidelijkt de Commissie:

• dat recyclebaarheid op verpakkingsniveau wordt beoordeeld;
• dat geïntegreerde componenten meetellen in de beoordeling;
• en dat voor bepaalde kleine kunststofcomponenten uitzonderingen kunnen gelden binnen de recycled content-verplichtingen. Verdere uitwerking volgt waarschijnlijk nog via aanvullende regelgeving.

Ook worden de minimum targets voor recycled content die per 1 januari 2030 in gaan - concreter:

• 30% recyclaat voor contactgevoelige PET-verpakkingen;
• 10% voor andere contactgevoelige kunststofverpakkingen;
• 35% voor niet-contactgevoelige kunststofverpakkingen.

→ Praktisch gevolg: bedrijven moeten nu al inzicht krijgen in materialen, componenten en recycled content-percentages -vooral bij complexe meerlaagse verpakkingen.

4. Verpakkingsminimalisatie moet aantoonbaar onderbouwd worden

De Commissie maakt duidelijk dat marketing of consumentbeleving straks geen zelfstandige rechtvaardiging meer zijn voor extra verpakkingsvolume.

Voorbeelden die expliciet genoemd worden:

• dubbele wanden;
• false bottoms;
• onnodige omverpakkingen;
• verpakkingen die producten groter laten lijken dan ze zijn.

→ Praktisch gevolg: functionele noodzaak moet aantoonbaar vastliggen in technische documentatie. De commissie geeft aan dat de bestaande norm EN 13428:2004 voorlopig gebruikt kan blijven worden als onderbouwing voor verpakkingsminimalisatie, totdat nieuwe geharmoniseerde normen beschikbaar zijn.

5. Milieuclaims worden strenger

De Guidance bevestigt dat duurzaamheidsclaims beter onderbouwd moeten worden met technische data.

Daarnaast wordt verduidelijkt dat:

• claims over recycled content alleen toegestaan zijn binnen de PPWR-systematiek;
• inkten, lijmen en coatings niet meetellen als plastic voor recycled content-berekeningen;
• maar wél onderdeel kunnen zijn van PFAS- en substance assessments.

→ Praktisch gevolg: duurzaamheidsclaims moeten direct aansluiten op productspecificaties, materiaaldata en compliance-documentatie. Dit raakt ook aan eisen vanuit andere wetgeving voor milieuclaims; de Empowering Consumers for the Green Transition Directive (2024) en Unfair Commercial Practises Directive (2005)

Wat betekent dit voor jou?

De PPWR verschuift steeds meer van algemene duurzaamheidsambities naar aantoonbare compliance en een sterkte technische onderbouwing.

Dat betekent dat bedrijven:

• leveranciersdata beter moeten controleren;
• verpakkingskeuzes technisch moeten kunnen onderbouwen;
• meer inzicht nodig hebben in materialen en recyclebaarheid;
• en claims, PFAS en recycled content beter moeten documenteren.

Hulp nodig met de PPWR?

Twijfel je of jouw verpakkingen straks voldoen aan de nieuwe PPWR-eisen?

Bij Factor Delta helpen we bedrijven met het in kaart brengen van hun PPWR-risico’s én het opstellen van een praktisch faseringsplan richting compliance.

Vragen over deze ontwikkelingen of benieuwd waar jouw grootste risico’s zitten? Neem gerust contact met ons op via m.vanbree@factordelta.nl of +31 (0)88 386 01 00.